چرا کبوترهای‌مان را کبک نمی‌کنیم؟

به قلم: حمید ضیا.

با آغاز فصل بهار خیلی از بزرگان کبوترپرانی و مسابقه، در روزهای آتی به کبک کردن کبوترها مشغول می‌شوند. کاری که سنت دیرینه در کبوترپرانی سنتی، چه ایرانی، چه پاکستانی بوده است. قبل از هرچیز به دلایل این کار می‌پردازیم تا بتوانیم بهتر به موضوع نگاه کرده و نتیجه‌ای منطقی به دور از احساسات و جانبداری بگیریم. البته ناگفته نماند همان‌طور که بارها اذعان کرده‌ایم، هر فردی شیوه و روش خود را‌ در کبوترپرانی دارد و هیچ روشی درست مطلق یا غلط مطلق نیست. این روش‌ها تا زمانی که حیوان آزاری محسوب نشوند کاملاً سلیقه‌ای هستند و درست می‌باشند.

حال به دلایل کبک کردن می‌پردازیم. گفته می‌شود: کبوتر را کبک ‌می‌کنیم تا پرهای سالم، تازه و قوی در بیاورد و در پرش به مشکل برنخورد. یا اینکه اگر کبک نکنیم در تیرماه وسط مسابقات و گرو به لک می‌روند. این دو دلیل اصلی کبک کردن است. پس ما اگر بتوانیم خلاف این دو را ثابت کنیم احتیاجی به کبک کردن نداریم. یعنی همان برهان خلف.

کبوترهای یک کبوترپران متخصص اصولاً بعد از پرش تیر ماه به گنجه‌ها برگشته و به لک (پرریزی سالانه) می‌روند و پرهایی نو در می‌آورند. این پرهای قوی به مدت یک سال یار کبوترها هستند. کبوتری که تا خرداد سال بعد در گنجه و خانه تور محصور است، اگر در شرایط درست و بهداشتی نگه‌داری شود دلیلی برای خراب شدن پرهایش وجود ندارد‌. کبوترداری که پرهای کبوترانش کثیف شده یا می‌شکنند، یا باید در سیستم نگه‌داری‌اش تجدید نظر کرده و یا کبوترهایش را کم کند. با این تفاسیر، در فصل بهار به راحتی می‌تواند پرها را بررسی کرده و فقط پرهای خراب یا کثیف را بکشد. 

مورد بعدی ترس از رفتن به لک در دوران مسابقه است، یعنی همان تیر ماه. نقش تغذیه در پَرسازی و پَرریزی بر کسی پوشیده نیست. تغذیه‌ی سیستم سنتی چند ایراد مهم دارد. اولأ از زمانی که پرش و استرس شروع می‌گردد اکثر کبوترداران به ارزن خالی روی می‌آورند؛ ارزن خالی یعنی تغییر ناگهانی در رژیم غذایی. این تغییر ناگهانی کبوتر را بعد از مدتی به لک می‌برد. مسلماً کبوتری که به او لک مصنوعی (کبکی) داده نشده در این زمان به لک می‌رود. پس اگر ما تغذیه را عوض نکنیم کبوترها مثل همه پرندگان بعد از تیر به لک می‌روند. از طرفی «جویِ کامل» در اکثر سبدهای غذایی جای به سزایی ندارد. در صورتی که جو باید غذای اصلی کبوتر پرشی باشد. کبوتری که به جو عادت دارد دارای پرهایی قوی و مستحکم است و بر خلاف نظر قدیمی که می‌گوید جو کبوتر را به لک می‌برد، اصلاً اینطور نیست. بله، اگر به طور ناگهانی به جو روی بیاوریم کبوترهای‌مان را به لک می‌بریم. اما کبوتری که جوخور است مثل بقیه‌ی پرندگان بعد از تیر ماه به لک می‌رود. ایراد بعدیِ تغذیه سنتی ناقص بودن آن است. کبوتر برای ساختن و نگه‌داری پرها احتیاج به انواع و اقسام دان‌ها دارد. جو، گندم، قره ماش، ارزن و ذرت خوب هستند اما کافی نیستند. تغذیه باید کامل باشد.

ادامه‌ی خواندن… “چرا کبوترهای‌مان را کبک نمی‌کنیم؟”

مختصری راجع‌به تغذیه‌ی کبوتر: خواص بعضی از ویتامین‌ها و عناصر

به‌قلم: مجید ز.

پیش‌درآمد

عمده تفاوت کبوترداری مدرن با شیوه‌ی سنتی این است که کبوتردار با معلوماتی که در زمینه‌ی تغذیه و بهداشت کبوتر کسب کرده است، سطح سلامت کبوتران خود را به شکل چشمگیری بهبود بخشیده است. گفتن ندارد که تغذیه‌ی صحیح و به‌تبع آن تندرستی فیزیکی و روانی خود اصل‌هایی بی‌بدیل در بازدهی بهینه کبوتر هستند.

کبوترداری حرفه‌ای در دوران ما، نگهداری از کبوتر را از صرفِ یک «تفریح برای تفنن» به سطح یک «ورزش» با تمام متعلقاتش برکشیده است. برای نمونه، رونق مسابقات کبوترپرانی (مسافتی) در بعضی از ممالک چون تایوان چنان بوده که رقم‌های شرط‌بندی را تا سقف میلیونی (دلار) بالا برده است! در تایوان و چین، بهای کبوتران اصیل مسابقه‌ای (هومر) تا مرز دویست‌ هزار دلار آمریکایی یا بیشتر نیز رسیده‌ است که نمونه‌ی بارز آن شکستن رکورد خرید کبوتر در سال گذشته در حراج معروف بلژیک بود که کبوتری توسط خریداری تایوانی به قیمتِ حدوداً دویست و پنجاه هزار یورو (بیش از ۳۵۰ هزار دلار) خریداری شد.

برای درک بهتر وضعیت این ورزش در تایوان مستند زیر بسیار گویا است. در این مستند که توسط شبکه‌ی معتبر نشنال جئوگرافیک تهیه شده است، مشاهده خواهید کرد که تا چه حد موضوع کبوترداری و مسابقات آن در بین مردم تایوان اهمیت دارد. گفتنی‌ست که جزیره‌ی کوچک تایوان با ۲۳ میلیون جمعیت، سیصد انجمن مستقل کبوتر را در خود جای داده است که این خود نشان از توجه جدی به این ورزش، در بین لایه‌های اجتماع است.

http://www.youtube.com/watch?v=vgb10o2fpX0&list=LL6BbqqjJDqeDmUNsmpFGjzQ&feature=mh_lolz

 نمونه‌هایی از این‌دست به ما کمک می‌کنند که دریابیم وضعیت کبوترداری در جهان امروز چگونه است و ما خود کجا ایستاده‌ایم. به باور ما، برای جلوگیری از پراکندگی و نتیجتاً متمرکزکردن این رشته میان علاقمندان آن، راهی نیست مگر آموختن اصول حرفه‌ای مراقبت، نگهداری و در کل بهداشت کبوتر. بدون گام اول، گام‌های بعدی به‌سوی ارتقای این ورزش ناممکن است.

سوء تغذیه چیست؟

کمبود مواد معدنی و املاح، ویتامین‌ها و عناصر طبیعی مورد نیاز بدن در اصطلاح سوء تغذیه نامیده می‌شود. این کمبود، بسته به حدود آن، در مکانیزم طبیعی بدن و بازدهی آن خلل وارد می‌کند و در درازمدت، این سیستم را از کار می‌اندازد. 

 بسیاری از ما بدون این‌که خود آگاه باشیم، به سوء‌ تغذیه دچار هستیم. طی آزمایش‌های پزشکی و پس از تشخیص دقیق، پزشک با تجویز ویتامین‌ها و ارائه‌ی دستورالعمل غذایی، رژیم ما را تغییر داده تا این کمبودها طی مدت‌زمانی جبران شوند. گفتنی‌ست که با بی‌توجهی به نیازهای طبیعی بدن، در درازمدت و به‌ویژه در سنین کهولت، با عوارض جبران‌ناپذیری روبه‌رو خواهیم شد… که البته دیگر کار از کار گذشته است!

حکایت کبوتر نیز چنین است. پرندگان وحشی قادرند به‌طور غریزی، عناصر مورد نیاز خود را از محیط زیست جذب کنند. کبوتر اما به‌ این خاطر که تحت سرپرستی انسان است، فقط به موادی دسترسی دارد که در اختیار او قرار می‌گیرد. به همین خاطر، الزام در شناخت اصولی و کاربردی ما کبوترداران از نیازمندی‌های کبوتر که همانا «علم تغذیه» است، تنها راه برکشیدن این ورزش به سطح کیفی مطلوب است.

ادامه‌ی خواندن… “مختصری راجع‌به تغذیه‌ی کبوتر: خواص بعضی از ویتامین‌ها و عناصر”

چگونگی رفتار با کبوتران در دوره‌ی پرریزی (لک)

به قلم: مجید ز.

پیشگفتار

در کبوترداری مدرن مسیر زندگی یکساله‌ی کبوتر به بخش‌های مختلف تقسیم‌بندی می‌شود، همانند جوجه‌کشی، رفتار با جفت‌ها قبل و بعد از جوجه‌کشی، رفتار با جوجه‌ها، تمرینات، پرریزی و الخ. یک کبوتردار با استانداردهای جهانی موظف است نحوه‌ی رفتار با هر یک از این بخش‌ها را به‌طور زیربنایی و علمی بداند و از موارد پایه و نیز ریزه‌کاری‌های هر بخش شناختی کافی داشته باشد. تنها از راه کسب معلومات هم‌طراز با استانداردهای جهانی است که می‌شود کبوترانی تندرست و با کیفیت تولید کرد و نسل آن‌ها را بهینه ساخت.

پرریزی نیز یکی از بخش‌های عمده در زندگی سالیانه‌ی کبوتر است که از اهمیتی بیش از آن‌چه عامه باور دارد برخوردار است. واقعیت این است که شناخت کافی از پرریزی و نحوه‌ی صحیح و علمی رفتار با کبوتر در این مرحله، پرنده را برای فصل جوجه‌کشی و پرش بیمه می‌کند. در مقابل، ضعف معلومات و بی‌توجهی به این مرحله می‌تواند صدمات جبران‌ناپذیری به سلامت جسمی و روانی کبوتر وارد آورد.

پرریزی (لک) چیست؟

پرریزی در کبوتر یا به‌اصطلاح «توی لک رفتن» یکی از مراحل طبیعی و تکاملی زندگی کبوتر است که همه‌ساله در آغاز فصل گرما (حدوداً اواخر خرداد ماه یا اوایل تیر، بسته به گرمای محل) و با تغییرات هورمونی در پرنده به آرامی آغاز می‌شود و در مردادماه شدت گرفته و تا انتهای مرداد و گاه شهریور ادامه پیدا می‌کند. توی لک رفتن نه‌تنها پرهای نو و با کیفیت را جایگزین پرهای کهنه می‌کند، بلکه نشانی از دگردیسی درونی در پرنده است، همچون پلی که پرنده را از یک مرحله به مرحله‌ی دیگر زندگی و سن‌گیری هدایت می‌کند.

برخلاف خرافات رایج که پرریختن کبوتر را نمی‌پسندیدند یا گاه علامت بیماری می‌دانستند و با استفاده از انواع داروها و این اواخر حتا استفاده از مشتقات استروید (ماده‌ی مخدر دوپینگ) سعی در کندکردن یا حتا جلوگیری از توی لک رفتن کبوتر داشتند، پرریزی نه‌تنها نشاندهنده‌ی ضعف یا کسالت در کبوتر نیست، بلکه خود نشانی از سلامت کامل پرنده است. به‌ همین خاطر، اگر کبوتری توی لک نرفت یا پرریزی‌اش با کندی انجام شد، بایستی به سلامت‌ آن شک کرد.

وضعیت روحی و جسمی کبوتر

دوران پرریزی یکی از پراسترس‌ترین بخش‌های زندگی کبوتر است. از لحاظ روانی، کبوتر در هنگام پرریزی به‌شدت تحت فشار است و توی خود می‌رود و از فعالیت بدنی آن به حد چشمگیری کاسته می‌شود. در این زمان، حجم عمده‌ی نیروی بدنی کبوتر صرف ساخت پرهای جدید می‌شود. از این رو، نه تنها بدن کبوتر ضعیف می‌شود، بلکه سیستم ایمنی پرنده نیز دچار ضعف جدی خواهد شد و طبعاً پرنده از هر زمان دیگر در مقابل بیماری‌ها آسیب‌پذیرتر خواهد بود. 

در برخورد با هنگامه‌ی پرریزی کبوتر، وظیفه‌ی کبوتردار این است که شرایطی فراهم آورد که:

یک: از بیماری‌ها پیشگیری شود.

دو: قوای بدنی کبوتر نزول نکند و در سطح متعادل بماند.

سه: سیستم ایمنی تقویت شود.

چهار: جنس پرهای نو از مرغوبیت کافی برخوردار باشد.

ادامه‌ی خواندن… “چگونگی رفتار با کبوتران در دوره‌ی پرریزی (لک)”