برگردان به فارسی: حمید ضیا.
نوشتهی زیر ترجمهی یکی از مقالههای دکتر رابرت منجایل (Dr. ROBERT MANGILE) با عنوان «نگاهی به جوجهی نوزاد کبوتر» است که آن را برای بخش چهارم از سری مطالب «ژنتیک کبوتر» در نظر گرفتیم.
اهمیت بوجود آوردن یک استاندارد ژنتیکی همیشه مورد تقدیر قرار میگیرد مخصوصاً وقتی که ما رابطهی بین جوجهی تازه سر از تخم در آورده را با بالغ شدهی آن درک بکنیم. در این زمینه فاکتورهای زیادی هستند که دخالت دارند.
مهمتر اینکه همیشه باید به خاطر داشته باشیم که بوجود آوردن چند روش اولیه با در نظر گرفتن نوع کلک یا موهای بعد از در آمدن از تخم (NATAL DOWN) و رنگدانهها، هیچگاه بدون خطا نخواهد بود.
حال با دانستن انواع موها (برای راحتی و کوتاهی از این به بعد از عبارت موها استفاده میکنم) و رنگ پوست جوجهی نوزاد میتوانیم به رنگی که در سنین بلوغ خواهد داشت برسیم.
وجود گستردهی انواع نژادهای کبوتر اهلی ما را بر آن داشته که به دنبال یک سری اطلاعات بنیانی از آغاز شروع زندگی آن بگردیم. این اطلاعات اولیه در بین کبوتران وحشی با اینکه شرایط اقلیمی آنها را اندکی متفاوت کرده است، تقریباً یکسان است. پس به خاطر همین یکدستی نسبی و اینکه کبوتر وحشی مبنای استاندارد ماست، ما نیز کبوتر وحشی را برای برداشتهایی که از نوزادهای کبوتران میکنیم، معیار قرار میدهیم.
طول موهای جوجهی کبوتر وحشی نه بلند و نه کوتاه است. در صورتی که تجربه به من نشان داده است که ژن سوسکی موهای بلندتر و بعضی از نوک قناریها موهای کوتاهتر نسبت به کبوتر وحشی بوجود میآورند.
دکتر هلندر در صفحهی چهل کتاب خود با عنوان «اصالت و گذاری به ژنتیک کبوتر (ORIGINS AND EXCURSIONS IN PIGEON GENETICS)» مینویسد: «در ابتدا ژن کمرنگ (DILUTION) تنها عامل کوتاهی مو (Short_Downed) شناخته میشد. اما همینطور که دیگر رنگها و ژنها مورد مطالعه قرار میگرفتند مشخص شد که ژن کمرنگ (d) تنها عامل نیست. موهای کوتاه به صورت معمول در سرور (St)، هوموزایگوت محو، قهوهای محو، سفید زال، کمرنگ با چشمهای صورتی، و احتمالاً چندین رنگ دیگر نیز وجود دارد…»
