برچسب: تکثر به روش همخونی

به قلم: حسین-اص.

برای موفقیت در کبوتربازی خیلی مهم است که با قوانین اصلاح‌نژاد آشنایی خوبی داشته باشیم. ممکن است بنده یک گروبند باشم و برای موفقیت در مسابقه بروم از چندین نفر کبوترباز قدیمی که جوجه‌کشی می‌کنند، کل یک دهان جوجه‌ی آن‌ها را خریداری کنم و جمعاً مثلاً ۵۰۰ جوجه بخرم و پس از جلد کردن و امتحان و پراندن، از بین آن‌ها تنها ۱۵۰ تای برتر (یا کمتر) را انتخاب کنم و بقیه را رد کنم. حال من می‌توانم با این تعداد گرو ببندم و حتی ممکن است گرو را ببرم. اما نکته‌ای که هست این است بنده فقط گروبند خوبی هستم نه اصلاح‌نژادگر خوب! در واقع کاری که انجام شده صرفاً گزینش کبوتران استقامتی‌تر بوده و اصلاح‌نژادی انجام نداده‌ام. برای سال‌های بعد هم ممکن است باز نیاز شود این روند را ادامه دهم، چون با صرف کلی وقت و انرژی برای جوجه‌کشی از این کبوتران عموماً نتیجه دلخواه کسب نخواهد شد. با این روش بی‌دغدغه می‌توانم با پرداخت مبلغی نه چندان زیاد کبوتران مسابقه‌ای تهیه کنم که مطمئنم جواب می‌دهند. ممکن است کبوتری که خریداری کرده‌ام خودش ساعت خوبی بیاورد اما در جوجه‌کشی نتیجه مطلوب ندهد. اما اگر من اصلاح‌کننده توانایی باشم می‌توانم کبوترانم را نسل به نسل ارتقا بدهم. برای اینکار باید دست به قلمم هم خوب باشد و هر چیزی را بنویسم از جمله شجره و پشت کبوتران و اطلاعات تغذیه و نتایج پرواز را به طور مرتب ثبت کنم. این کار (اصلاح‌نژاد) بسیار نیازمند ثبت کردن است.

اولین قدم برای اصلاح‌نژاد استارت زدن با کبوتران اولیه خوب می‌باشد. مثلاً کبوترانی که ساعت‌های عالی می‌آورند یا ذات خارق‌العاده‌ای دارند. شما باید کبوتر هدف را برای خودتان مشخص کنید که به کجا و چه هدفی می‌خواهید برسید. بعد کبوترانی که ژن‌های موردنظر شما را دارند فراهم آورید. آنگاه از بین این کبوتران باید جفت‌های دهان‌خورده که جوجه‌های خوب می‌دهند را پیدا کنید. هدف‌تان باید این باشد که خانواده‌ای از کبوتران را بسازید که در هر شرایطی در صدر کبوتران دیگر قرار بگیرند.

خب مفهوم ژنوتیپ و فنوتیپ را قبلاً گفته‌ایم. فنوتیپ ویژگی‌های ظاهری کبوتر است که می‌بینیم اما ژنوتیپ چیزی است که کبوتر به خاطر ژن‌هایش انجام می‌دهد. در واقع وقتی کبوتر کاری را انجام می‌دهد (مثلاً یک حرکت متفاوت)، عاملش یا محیط است یا ژن‌های کبوتر. بیشتر کبوتربازان کنترلی بر مجموعه ژن‌های کبوترانشان ندارند و فقط با فنوتیپ کبوتر کار دارند، مثل همان گروبندی که در بالا مثال زدیم. این افراد حتی اگر جوجه‌کشی هم کنند برنامه‌ی جوجه‌کشی‌شان چندان علمی نیست و عموماً یک راهکار یا روند پایدار موفقیت‌آمیز در اصلاح‌نژاد ندارند.

سیستم های جفت اندازی به طور کلی به دو دسته تقسیم می‌شوند:

۱- جفت اندازی بیگانه

۲- همخون جفت زدن

فرق این دو چیست؟ فرق‌شان این است که با بیگانه جفت زدن در واقع تغییرپذیری را زیاد می‌کنیم و از بین جوجه‌های متفاوت بهترین‌ها را برمی‌گزینیم. اما همخونی برای کم کردن تغییرپذیری است. البته ممکن است در آغاز راه همخونی کمی تغییرپذیری بالا باشد ولی با حذف ژن‌های نامطلوب کم‌کم به کبوتران یکدست‌تری می‌رسیم. همخونی هدفش محدود کردن خزانه‌ی ژنی کبوتران به ژن‌های خوب است. با همخونی نتایج جوجه‌کشی بیشتر قابل پیش‌بینی می‌شوند و به تدریج درصد بیشتری از جوجه‌ها را با کیفیت مطلوب درمی‌آوریم.

اگر یک نر یا یک ماده‌ی استثنایی داریم می‌توانیم با جفت‌زدن آن با جوجه و نوه و نتیجه و… خودش، فراوانی ژن‌های این کبوتر استثنا را زیاد کنیم. البته همین کار هم باید با دانش کافی انجام شود و اینطور نیست که یک مبتدی به راحتی از این روش نتیجه بگیرد. بدترین کار این است که همخونی را با هر کبوتری تست کنیم. مطمئن باشید اگر با کبوتر استثنایی شروع کنید زود نتیجه می‌گیرید. جوجه باطل هم ممکن است زیاد بگیرید اما شما یک «هدف» دارید و برای رسیدن به آن تلاش می‌کنید. این جوجه باطل حذف می‌شود و مشکلی ندارد. ممکن است از ۱۰ جوجه یکی مطلوب شما باشد یعنی مجموعه‌ای از ژن‌های مطلوب موردنظر شما در او جمع شده باشند. همان یکی برای شما دنیایی ارزش دارد آن‌ هم ارزش ژنتیکی. پس اینکه گروبندها با همخونی مخالفت می‌کنند حق دارند، چون آن‌ها اصلاح‌کننده‌های خوبی نیستند. کبوترهواکن‌های خوبی هستند. برای آن‌ها به دست آوردن تنها یک جوجه‌ی خوب از بین ۱۰ جوجه یعنی فاجعه!

ناگفته نماند هستند افرادی که در هر دو زمینه هم موفق باشند. ضمناً اینکه می‌گوییم از ۱۰ جوجه یکی خوب می‌شود همیشه کلیت ندارد و برای مثال اینطور می‌گوییم. ببینید بحث انتخاب به شدت بستگی دارد به میزان سخت‌گیری شما. اگر خیلی سخت‌گیری کنید احتمال موفقیت پایین می‌آید و اگر کمتر سخت بگیرید ممکن است از هر ۱۰ جوجه ۸ تا مقبول باشند. پس اینطور نیست که همخونی جوجه‌های خراب زیادی بدهد. جوجه‌ی همخون باید پا‌به‌پای جوجه‌ی غیرهمخون بپرد و می‌پرد. منظور از خراب همان نامطلوب از نظر هدف شماست. وقتی شما ده جوجه می‌گیرید مسلماً جوجه‌ای که از همه برتر است را برای ساختن لاین برمی‌گزینید و وقتی ۱۰۰ را داشته باشید به ۹۰ کاری ندارید.

ادامه‌ی خواندن… “روش‌های ایجاد لاین”

به قلم: حسین-اص.

در مورد اصلاح‌نژاد به کمک همخونی مطالب تئوریک زیادی گفته شد. در اینجا قصد دارم برنامه‌ای کاربردی برای اصلاح‌نژاد معرفی کنم. هدفم این است که شما روح حاکم بر روش‌های  اصلاح‌نژاد را درک کنید و بفهمید که استراتژی اصلاح‌نژاد چیست و چگونه عمل می‌کند.

ابتدا نکات مهم مطالب گفته شده قبلی را مرور کنیم:

۱- تمام صفاتی که کبوتر دارد تحت‌تاثیر دو مولفه‌ی ژنتیک و محیط می‌باشد.

گفتیم که مولفه ژنتیک محدوده و مرز نهایی پتانسیل را برای ما مشخص می‌کند در حالی که محیط تعیین می‌کند که چقدر از پتانسیل به فعل در بیاید. نمونه‌ای از مدیریت عنصر محیط: نحوه آب و دان دادن کبوتر در شب قبل از مسابقه است. نمونه‌ای از مدیریت عنصر ژنتیک: چی را با چی جفت بیاندازیم و کدام را نگه داریم کدام را رد کنیم.

۲- کبوتری که ما جفت می‌کنیم باید هموزیگوتی بالا و هتروزیگوتی کم داشته باشد.

توضیح: ما می‌خواهیم خزانه ژنی کبوتران‌مان محدود به ژن‌های ممتاز باشد و ژن‌های به‌دردنخور را به تدریج حذف کنیم تا بتوانیم جوجه‌های یکدست (از نظر ساعت پرواز) به دست آوریم.

۳- کبوتر گرو باید هتروزیگوتی بالا داشته باشد.

تا اثر ناهنجاری ژنتیکی معکوس شود و اثر هتروزیس به حداکثر برسد.

قبلاً گفتیم، اینکه هم باید هتروزیگوتی را در کبوتران گرو زیاد کنیم و هم هموزیگوتی را در کبوتران جفت کرده، یک تناقض است. در این زمینه راه‌حل عملی‌ای وجود دارد به نام روش پرورش لاین. البته ادعا نمی‌کنم که این روش تنها روش موفقیت‌آمیز در ارتقاء حیوانات اهلی است، روش‌های دیگر هم وجود دارند. ضمناً این روش ابداعی من نیست بلکه روشی است که در دنیا جواب داده است و از خیلی استراتژی‌های دیگر موثرتر بوده. استراتژی پرورش و تلاقی لاین ۷ مرحله دارد که به کمک آن می‌توان نسلی از کبوتران عالی را به وجود آورد و در عین حال از اثرات منفی همخونی دوری کرد. این ۷ مرحله به شرح زیر می‌باشند:

مرحله‌ی ۱- اول ببینید شما چه کبوتری می‌خواهید؟ ایده‌تان از کبوتری که می‌خواهید بسازید چیست؟ این خیلی سوال اساسی و مهمی است. آیا کبوتری می‌خواهید که مایه‌رو باشد یا در ارتفاع متوسط و پایین بپرد؟ بازی کم داشته باشد یا زیاد یا بدون بازی باشد؟ تیز و فرز باشد یا نرم پر؟ سو، رنگ و خال و فاکتورهای دیگر چقدر برای‌تان مهم‌اند؟ این‌ها اهداف شما را مشخص می‌کنند. با پاسخ‌های شما به سوالات بالا یک سری معیار برای انتخاب یا حذف کبوتران به وجود می‌آید که سال‌های سال باید به این معیارها وفادار باشید و روی آن متمرکز شوید. یادم باشد بعد از این مقاله در مورد «انتخاب» که خیلی خیلی مسئله مهمی در همخونی است توضیحاتی بدهم. اگر همخونی یکی از ستون‌های اصلاح‌نژاد باشد «انتخاب»  ستونی دیگر خواهد بود. متاسفانه در ایران همخون کردن به روش اصولی یا انجام نشده یا اگر هم شده به خاطر تابوی موجود علنی و آشکار نشده. بیشترین اشتباهاتی که در ایران در همخونی اتفاق افتاده:

الف. همخون کردن کبوتران متوسط که اصلاً توصیه نمی‌شود و حتی  بعضی از دوستان که می‌خواستند دو کبوتر متوسط را با هم به صورت تستی همخون کنند به شدت با ایده‌شان مخالفت کردم. همخونی فقط برای کبوتران استثنایی و قهرمان توصیه می‌شود. چون این کبوتران حامل ژن‌های عالی هستند که می‌توان آن‌ها را خالص‌سازی نمود.

ب. «انتخاب» غلط، به این معنی که وقتی جوجه همخون حتی با داشتن والدین بسیار عالی عملکرد خوبی ندارد حتماً باید آن را کنار گذاشت و جوجه کشیدن از آن‌ها غلط می‌باشد و به نوعی تکثیر ژن‌های خراب در گنجه است. گلچین کردن در آمیزش خویشاوندی به مراتب باید سخت‌گیرانه‌تر از آمیزش غیرخویشاوندی باشد.

پ. نداشتن استراتژی بلندمدت برای به نتیجه رساندن همخونی. بعضی‌ها تصور می‌کنند که با یکی دو نسل همخونی کبوترانی پشت پاک ایجاد می‌شود یا همخونی را نوعی شگرد محسوب می‌کنند.

ت. مدیریت ضعیف گنجه از نظر بهداشتی و درمان بیماری‌ها و تغذیه. در گنجه‌ای که باکتری سالمونلا حضور دارد کبوتران بالغ ظاهرشان سالم است اما ناقل بیماری هستند. در این گنجه‌ها جوجه‌ها ممکن است به سادگی تلف شوند و احتمال دارد آن را به اشتباه به حساب معایب همخونی بگذارند. در صورتی که اشکال از جای دیگری است. یا نمونه دیگر از بین رفتن کبوتران همخون در اثر یک بیماری ساده که درمان ساده‌ای دارد می‌باشد. این‌ها ناشی از ضعف شناخت و درمان بیماری‌ها است. وقتی ما مسئولیت نگهداری چند کبوتر را به عهده گرفتیم و به قول معروف به عشق آن‌ها عشقبازی می‌کنیم موظفیم برای حفظ سلامتی آن‌ها از هیچ تلاشی فروگذار نکنیم و شناخت خود را از بیماری‌ها و راه‌های درمان آن‌ها افزایش دهیم.

ادامه‌ی خواندن… “استراتژی پرورش لاین”

به قلم: مجید ز.

آشکارکردن ژن‌های نهفته و شناخت دقیق کبوتران

در باب مبحث همخونی، بارها توضیح داده‌ایم که پروسه‌ای طولانی‌مدت است و باید همه‌ی مراحل خود را طی کند و آزمون‌ها و خطاهای متعددی را پشت سر بگذارد … و قطعاً یک‌شبه جواب نمی‌دهد. این درست همان اصلی است که به فرموده‌ی عالینجاب سعدی، قبل از ورود به این مراحل بایستی فراراه خود قرار دهیم:  

«نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود… مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد»!  

ما در یادداشت‌ها و پیام‌هایی منطق تکثیر از راه همخون را توضیح داده‌ایم و پشتوانه‌ی مطالعاتی خود را دست‌آوردهای چشمگیر علم در گستره‌ی دامداری مدرن معرفی کرده‌ایم. در دامداری امروزی، چه در حیواناتی که منبع غذایی به‌شمار می‌آیند (چون گاو و گوسفند و غیره) و چه حیوانات اصیل مسابقه‌ای همچون اسب و اخیراً کبوتر و نیز در پرندگان زینتی چون طوطی‌های مختلف و پرندگان آوازه‌خوان، ارتقای نسل از راه همخون موضوعی محوری است و در این باره کتاب‌ها و مطالب‌ بی‌شماری به‌رشته‌ی تحریر درآمده است. این‌که در ایران این موضوع هنوز بین کبوترپروران جا نیافتاده، از درجه‌ی اهمیت جهانی آن نمی‌کاهد.

همچنین مشخصاً تاکید کرده‌ایم که برای ورود به این‌ وادی، بایستی به حد کافی مطالعه و تجربه داشت تا یک‌وقت نتیجه‌ی عکس ندهد. دلیل هم این است که تکثیر همخون، در وهله‌ی اول ژن‌های نهفته‌ی کبوتر در نسل‌های پیشین خود را آشکار می‌سازد و ما را از بنیان ژنتیکی کبوتر آگاه می‌کند. چنانچه ما برای مثال، کبوتری که پیشینه‌ی بندی دارد را با جوجه‌اش تن کنیم،‌ در واقع ژنی معیوب را تقویت کرده‌ایم. این یعنی نتیجه‌ی عکس و متعاقبش سرخوردگی زودهنگام، در صورتی که قبل از هر چیز و هر کس، تقصیر به گردن ناآگاهی خود ما است. از این روست که تنها افراد خبره شایستگی تکثیر از راه همخون دارند، نه عموم کبوترداران.  

در مبحث تکثیر از طریق همخون، اندیشه‌ی راهنما در ساده‌ترین تعریف به این شرح است: با زدودن ژن‌های معیوب یعنی کنارگذاشتن جوجه‌های مشکل‌دار و در مقابل، انتخاب بهترین جوجه‌ها برای تکثیرهای بعدی به قصد تقویت و تثبیت ژن‌های مورد نظر، نسلی یک‌دست و پالوده از کبوتر تولید خواهیم کرد. این مشی، کاربردری‌ترین روش برای پاکسازی کبوتران از مشکلات ژنتیکی‌ و بهینه‌سازی ماهوی آنان است. 

دست‌آورد دورکردن کبوتران از ریشه‌ی ژنتیکی خود چیزی نیست جز پنهان‌ساختن بیش از پیش ژن‌های نهفته‌ی آنان.  به همین خاطر است که گاه نتیجه‌ی تکثیر دو کبوتری که اصلاً بازی ندارند، جوجه‌ی بندی می‌شود که اغلب ما چنین تکثیرهایی را تجربه‌ کرده‌ایم. پس به تکرار، با دورکردن نسل‌ها از همدیگر، شناسایی ژن‌های معیوب و رفع آن‌ها بسیار مشکل و گاه ناممکن است. بر خلاف آن، تکثیر همخون راهی است به‌سوی کشف ژن‌های نهان و متعاقبش، رفع نقائص ژنتیکی کبوتران در نسل‌های بعدی. این دقیقاً ترجمان ارتقای کیفی و راهِ عملی برای پایه‌گذاری خانواده‌ای شناسنامه‌دار از کبوتر است. 

استانداردهای فراسو برای همخونی

پیش از ورود به مراحل تکثیر از راه همخون، بایستی استانداردی مشخص برای خود تعیین کنیم تا بتوانیم مسیر پاکسازی ژنتیکی کبوتران را به آن سمت هدایت نماییم. مبنا برای خود ما، موارد اشاره‌شده در جُستار «استانداردهای کبوتر پرشی ایرانی» در همین وبگاه است. یعنی ما کبوتری می‌خواهیم تولید کنیم که کمی تیزتر بپرد، زود مایه‌گیر شود، عمده‌ی پرش خود را در مایه بکند، در جوجه‌گی زود راه بیافتد، دیر بازی بیافتد، زودساز باشد، پربازی و نمایشی نباشد، باهوش باشد با توان بالای حرکات آکروباتیک برای فرار از خیل پرندگان شکاری، بازگشت‌پذیری بسیار قوی داشته باشد (سو) و نیز ساعت پرواز آن هر چه بیشتر باشد طبعاً بهتر است. ریزه‌کاری‌های دیگری نیز هست که در جایش اشاره خواهیم کرد.  

ادامه‌ی خواندن… “توضیحی بر شگردهای تکثیر از روش همخون”

به قلم: حمید ضیا.

قبل از اینکه ما به این مبحث بپردازیم باید مطمئن شویم که آیا کاری که می‌کنیم درست است یا غلط. اگر درست است، چرا؟ و اگر غلط است، چرا؟ در فرهنگ مذهبی‌ ایرانی‌ همخون جفت کردن که اساس ارتقاء یک حیوان است از قدیم‌الایام کاری ناشایست و تابو، مخصوصاً در مورد کبوتر شناخته می‌شده است. این فرهنگ غلط مذهبی‌، کبوتر را فرشته انگاشته و از زیر به آن نگاه کردن در حال پرواز (کبوتربازی) را نگاه کردن به ناموس فرشتگان و کاری حرام شمرده است.  تمامی‌ ما به نوعی با این گونه خرافات‌ها دست‌به‌گریبان بوده یا آن‌ها را شنیده‌ایم. حال ما به عنوان قشری از جامعه که به ناموس فرشتگان خیره می‌شود می‌خواهیم کاری بکنیم که از خیره شدن به ناموس فرشتگان نیز بد‌تر است.  این کار همخون جفت کردن است. البته ناگفته نماند که همین هخون جفت کردن در بعضی‌ دیگر اقشار جامعه به‌صورت نرمال و بدون دغدغه دنبال می‌شود که به آن خواهیم پرداخت.

مورد اول همخون جفت کردن در فرهنگ ایرانی:

از زمانی‌ که بچه بودم هروقت که به روستایی می‌رفتیم به‌خاطر علاقه‌ی زیادم به پرندگان نزد پیرزن‌هایی که در حیاطشان مرغ و خروس نگاه می‌داشتند می‌رفتم تا از زیبا‌ترین مرغ و خروس‌های‌شان چند تایی‌ خریداری کنم. از آنجایی‌ که کبوترباز بودم و پشت و نسل حیوان برایم مهم بود همیشه از آن‌ها می‌پرسیدم «مادر، پدر و مادر این جوجه‌ها کدام مرغ و خروس هستند؟» جواب اکثراً در حالی که به خروس قلچماقی اشاره می‌شد، همیشه این بود: «والله نمی‌دانم فقط می‌دانم که این خروس پدر همه‌ی این جوجه‌هاست.» البته مادربزرگ خودم هم که بهترین مرغ و خروس‌های کردی را داشت از این امر مستثنی نبود. این به این معنیست که حتی در روستا‌های ایران همخون جفت شدن نیز امری طبیعی است. زیرا که آن خروس قوی حداقل برای ۳ سال زمام امور را در دست دارد و هر سال جوجه‌های جدید به گله‌ی مرغ‌ها اضافه می‌کند و با آن‌ها جفتگیری می‌کند. یعنی‌ حداقل سه نسل پیاپی از مرغ‌ها با یک خروس جفت می‌خورند.

مورد دوم همخون جفت کردن در فرهنگ ایرانی:

مثال ساده و واضح آن قناری باز‌های حرفه‌ای کشورمان هستند که با دانستن علم ژنتیک به اینکار پرداخته و بهترین قناری‌ها را از هر نژادی بوجود آورده‌اند. برای مثال قناری فری پاریسی  در ایران یک سر و گردن از قناری فری پاریسی در کانادا که خود من از آن‌ها دارم، بزرگتر و بهتر است. قناری جیور نیز همینطور است. خیلی‌ از دوستان قناری‌باز از قشر مذهبی‌ جامعه هستند اما با همخون جفت کردن قناری مشکلی‌ ندارند.

همخونی در طبیعت:

فرایند همخون جفت شدن در طبیعت بسیار فراوان طی میلیون‌ها سال به‌صورت کاملاً نرمال انجام شده و ادامه دارد. همخونی نه تنها عامل شبیه‌سازی در طبیعت است بلکه یکی‌ از عوامل اصلی‌ بقای حیوانات است. برای مثال وقتی‌ به سهره در اقصی نقاط ایران نگاه می‌کنیم فرق‌های بارزی را مشاهده می‌کنیم. سهره‌ی همدان با سهره‌ی شیراز با سهره‌ی کردستان با سهره‌ی کرمان فرق دارند اما هر کدام از این سهره‌های متعلق به یک منطقه شباهت بسیاری با همدیگر دارند. دلیل این شباهت فقط و فقط همخون جفت شدن این پرندگان است. همخون جفت شدن حتی در اخلاقیات حیوانات هم تأثیر می‌گذرد. مثلاً گفته می‌شود که سهره‌ی همدان صدایش بلندتر از سهره‌ی شیراز است است و یا سهره‌ی کردستان بیشتر می‌خواند. حالا آیا این همخونی در بین حیوانات وحشی باعث ناقصی یا خنگ شدن آن‌ها شده است؟ آیا به جز ۳ یا ۴ درصد نوزادان ناقص‌‍الخلقه که عادی است ما موارد دیگری را می‌بینیم؟ آیا همخونی باعث شده که پرندگان مهاجر مسیر میلیون ساله را گم کنند و مثلاً به جای آفریقای جنوبی سر از آسیای مرکزی در بیاورند (سوی‌شان خراب شود)؟

مورد اول همخونی در طبیعت: دوستی مثال از شیر‌ها زده بودند که به نظر من مثال جالبی‌ بود. اما برداشت من دقیقاً بر خلاف  ایشان است. ایشان فرموده بودند که شیر نر به محض بزرگ شدن بچه‌های نر آن‌ها را از گله بیرون می‌کند.  این حرف دقیقاً درست است. اما فراموش نکنیم که این شیر‌های نر نیستند که برای همخونی استفاده می‌شوند بلکه شیر‌های ماده هستند که در گله باقی‌ می‌مانند و بعد از اینکه بالغ شدند با شیر نر که پدرشان است جفتگیری می‌کنند.  از طرفی‌ بچه‌های این شیر‌های ماده نیز دوباره پس از بلوغ با پدربزرگشان که پدرشان نیز هست، جفت می‌شوند. این پروسه تا زمانی‌ که شیر نر پیر شود ادامه دارد.  به موازات پیر شدن شیر نر، یا شیر جوانی از فرزندان خودش جایش را می‌گیرد و یا شیر دیگری به گله حمله کرده و نر‌های جوان را بیرون می‌کند تا زمام امور را بدست بگیرد.

مورد دوم همخونی در طبیعت: بچه‌های اکثر حیوانات بعد از اینکه توسط پدر و مادر از لانه رانده می‌شوند به خاطر اینکه با یکدیگر آشنایی بیشتری دارند در کنار همدیگر می‌مانند و اگر مشکلی‌ برای آن‌ها پیش نیاید با یکدیگر جفت‌گیری می‌کنند. طبیعت همیشه قادر نیست که توسط مرگ، توفان، مریضی، و یا دیگر فجایع طبیعی این بچه‌ها را از هم جدا کند. برای مثال دیده شده که عقاب کله دم سفید آمریکایی بعد از اینکه جوجه‌هایش را از لانه بیرون می‌کند جوجه‌ها که معمولاً یک نر و یک ماده هستند در کنار یکدیگر می‌مانند و بعد از دو یا سه‌ سال با یکدیگر جفت می‌شوند. حتی دیده شده که به خاطر سانحه‌ای نر ماده‌اش را از دست داده و به تنهایی به بزرگ کردن جوجه‌ها پرداخته و اما در زمان بیرون کردن جوجه‌ها از لانه جوجه ماده را بیرون نکرده و بعد از بالغ شدن آن را به عنوان ماده اختیار کرده است.

ادامه‌ی خواندن… “اصلاح‌نژاد و ارتقاء ژنتیکی‌ کبوتر”