مقالهی زیر نوشتهی آقای جان کریرو (Johm Carreyrou) در تاریخ یازدهم نوامبر ۲۰۰۴ در مجلهی وال استریت ژورنال چاپ شده است.
برگردان به فارسی: حمید ضیا.
بلبشوی دوپینگ کبوتربازی را هم دربر گرفت.
کبوتران، با داشتن هدیهی الهی مافوق طبیعی، یعنی راهیابی، برای قرنها جهت پیغام رسانی مورد استفاده قرار میگرفتهاند. در آغاز صده نوزدهم، تعدادی از مردم در شمال فرانسه شروع به مسابقات کبوترپرانی مسافتی کردند. نیم قرن بعد این مسابقات به انگلیس راه پیدا کرد و به منزلهی مسابقات اسبدوانی برای مردم فقیر رایج شد. اکنون این کشور مفتخر به داشتن ۵۰،۰۰۰ فانسیر (متجرم: در انگلیسی به کبوترباز FANCIER میگویند که ترجمهی فارسی آن ظریفباز یا کلاسدارباز میشود، فقط خواستم در اینجا اختلاف فرهنگی را گوشزد کنم)، اصطلاحی که به پرورش دهنده کبوتر داده شده است، و چیزی حدود سه میلیون کبوتر مسافتی اصلاحنژاد شده، میباشد.
در بلژیک جایی که مردم از این ورزش جهت تفریح و وقتگذرانی نیز استفاده میکنند، تاکنون تست استروئید بر روی یک سری از کبوترها مثبت بوده و تعدادی از کبوتر بازها «ممنوع الکبوتربازی» شدهاند. این از وقتی شروع شد که در سال ۱۹۹۵ وزارت بهداشت بلژیک اقدام به آزمایش بر روی کبوترها جهت جلوگیری استفاده از چنین داروهایی به خاطر رفاه حیوانات شد. در سال ۲۰۰۱ پلیس بلژیک به خانه ۸۰ کبوترباز، دان و دارو فروش ریخت، و مقدار وسیعی مواد و محصولات انرژی زا را مصادره کرد.
تا به حال در انگلیس کسی به پرسوجوی این ورزش نپرداخته است. اما یک سری نتایج تعجبآور توسط بعضی از کبوتربازان باعث شد که زمزمههایی در بیاید که بعضی از کبوتربازان چیزهای دیگری به جز دان به کبوترهایشان میدهند.
