خانه‌تور و تمرینات

به قلم: حمید ضیا.

حتماً شما هم همیشه در خرداد و تیر ماه شاهد بحث‌های زیادی پیرامون خانه‌تور بوده‌اید. خانه‌‌تور و تمرینات زیر آن همواره از مباحث و مسائل مورد گفتگو بوده و نظرات زیادی بیان شده که اکثراً هم شبیه هم هستند. نظراتی از قبیل پیاده‌روی زیر تور، پِر دادن زیر تور و زیر آفتاب شدید طاقت کبوتر را بالا بردن. ما برای رسیدن به نتیجه‌ی بهتر در ابتدا به تاریخچه‌ی موضوع می‌پردازیم تا بهتر بتوانیم این موضوع را بررسی کنیم.

خانه‌تور چیست؟

خانه‌تور فضایی بسته و مسلماً از جنس تور است که باعث جدایی کبوتران از محیط آزاد می‌گردد. کبوترها به راحتی در آن می‌گردند یا بسته به سایز آن در آن پرواز می‌کنند.

تاریخچه‌ی خانه‌تور

قدمت خانه‌تور به زمانی باز می‌گردد که کبوتر برای مسابقه استفاده شد و ارزش مادی پیدا کرد. اولین کسانی که خانه تور را ابداع کردند اروپائیان بودند. آن‌ها برای محافظت کبوتران‌شان، چه مسافتی چه بلندپرواز یا نمایشی و یا تزئینی، از دست حیوانات شکاری و هم‌چنین گم‌ نشدن‌شان در فصول سرد، خانه‌تور به اندازه‌های مختلف بنابر نیاز و تعداد کبوترها ساختند.‌ کسی به درستی نمی‌داند که چه کسانی اولین خانه‌تور‌ها را ساختند و از کجا به بقیه کشورها سرایت کرد؛ اما ما می‌دانیم که مبدأ آن اروپا است.

تصویری از خانه‌تور آقای «هری شانون» رکوردار پرواز کبوتر تیپلر در دنیا.

تاریخچه خانه‌تور در ایران

قدمت خانه‌تور در ایران شاید کمتر از ۲۵ سال باشد. به احتمال زیاد در اثر معاشرت با کبوترداران پاکستانی خانه‌تور در ایران نیز رایج گردید. البته چون موضوع این متن در مورد تاریخچه‌ی خانه‌تور نیست پس وارد این مقوله نمی‌شویم.

چرا خانه‌تور؟

همان‌طور که در بالا گفتیم دلایل استفاده از خانه‌تور بسیار ساده هستند.
۱- مراقبت از کبوترها در برابر حیوانات شکاری، چه زمینی، چه‌هوایی.
۲- اجازه دادن برای گشتن و هواخوری مخصوصاً در دوران جوجه کشی.
۳- حمام آفتاب دادن و آبتنی در زیر آفتاب.
۴- از دست ندادن کبوترهای ناجلد و یا با ارزش‌تر.
۵- اضافه کردن فضای بیشتر به گنجه‌ها با باز کردن درِ هر گنجه.
۶- آشنا کردن جوجه‌ها با محیط بیرون بدون آزاد کردن آن‌ها. یعنی جلد کردن راحت‌تر.

در کنار این موارد بعضی از کبوترپران‌های جدی‌تر تمریناتی را با نام تمرینات زیر خانه‌تور نیز ابداع کرده‌اند که به آن‌ها می‌پردازیم. تمرینات زیر تور به دو دسته تقسیم می‌شوند:
یک: پیاده‌روی کبکی‌ها‌.
دو: پِر دادن یا پراندن زیر تور.
گفته‌ می‌شود که هر دوی این تمرینات در جهت آماده‌سازی برای پرش بهتر و نتیجه عالی‌تر انجام می‌شوند. اما آیا این تمرینات مؤثرند و یا ‌فقط اتلاف وقت هستند؟
برای بهتر پاسخ دادن به این سؤال بهتر است به چند مقایسه‌ بپردازیم.

نمایی از لانه و خانه‌تور کبوترهای آقای «کارل کچول» یکی از رکوردداران کبوتر تیپلر.

مقایسه‌ی اول:
کبوترداری قبل از خانه‌تور و بعد از خانه تور در ایران: مسلماً قبل از وجود خانه‌تور کبوترداران و گروبندان نمی‌توانستند به چنین تمریناتی مبادرت بورزند. در بهترین حالت کبوترهای کبکی را تا قبل از «نیمه تخت» شدن شاید کمی راه می‌بردند. این هم ممکن است مختص بام‌های بزرگ بوده باشد. وگرنه بر روی بام کوچکی مثل بام ایرج خان بختیاری چنین کاری غیر ممکن بود. پِر دادن که عملاً ملغیٰ است. پس در ایرانِ قبل از خانه‌تور بدون این تمرینات مبادرت به گرو می‌کردند و نتایج هم کماکان همانند الان بوده. البته در پاسخ به دوستانی که شاید افزایش نیم ساعت، یک ساعت را نسبت به آن زمان مدنظر دارند می‌توان گفت که این افزایش به دلایل دیگر می‌تواند باشد؛ دلایلی مثل اصلاح‌نژاد، تغذیه‌ی بهتر و یا متاسفانه ترکیب با کبوتران خارجی و استفاده از مواد انرژی‌زا و دوپینگ.

ادامه‌ی خواندن… “خانه‌تور و تمرینات”

بدرود جناب آقای احمدی، ما همیشه به یاد شما خواهیم بود.

به قلم: محسن صادقی.

کار دشواری است اینکه کسی بخواهد در سوگ رفتن عزیزی حرفی بزند و یا چیزی بنویسد. خبر کوتاه بود، دردناک و باورنکردنی: آقای حمید احمدی از دنیا رفت.

من حتی تا چند دقیقه بعد از شنیدن این خبر هم گمانم بر این بود که با شوخی زشتی روبه‌رو هستم. هر لحظه در انتظار این بودم که کسی بیاید و بگوید اشتباه شده و حال آقای احمدی خوب است و مثل همیشه لبخند دلنشینی بر لب‌هایشان نقش بسته، همان لبخندی که چهره‌ی ایشان را همیشه با آن به یاد داریم. حتی آنقدر برای شخص من باورنکردنی بود که بعد از گذشت چند دقیقه برای ایشان پیامی فرستادم، پیامی که هنوز هم چشم‌انتظار پاسخ آن هستم ولی اینطور که پیداست این چرخ گردان سر ناسازگاری دارد و باید تا همیشه در انتظار پاسخ آن پیام بمانم.

عکسی از زنده یاد آقای حمید احمدی گرامی.

اکنون برحسب وظیفه برای کسانی که با آقای احمدی آشنایی نداشتند و برای اینکه نام ایشان در کبوترداری حرفه‌ای ایران به یادگار باقی بماند تا همیشه، شرح کوتاهی از کبوترداری ایشان را مرور می‌کنیم:

کبوترداری جناب آقای احمدی در کشور آمریکا را به طور کلی می‌توان به دو دوره تقسیم کرد: دوره‌ی نخست که آقای احمدی کبوترداری را با کبوتر تیپلر آغاز کردند و هیچ کبوتر ایرانی‌یی نداشتند. اوج کار ایشان در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ بوده که بهترین رکوردها را از خود با جای گذاشتند. شاید کم‌تر کسی از این آگاهی داشته باشد که آقای احمدی در مسابقه‌ی بهاری سال ۱۹۹۴ در ماه مِی با پانزده ساعت پنجاه‌‎وهشت دقیقه (میانگین پرواز چهار کبوتر) در آن سال رکوردار پرواز کبوتر در انجمن رسمی کبوترداران تیپلر در آمریکا (FTS of USA) بوده‌اند.

تصویری برگرفته از وبسایت رسمی FTS که نشان‌دهنده‌ی این است که آقای احمدی در جدول بهترین رکورداران تمام دوران‌ها (از سال آغازین مسابقه تا همین امروز) در انجمن کبوتردارن FTS در رتبه‌ی سیزدهم قرار دارند.

ادامه‌ی خواندن… “بدرود جناب آقای احمدی، ما همیشه به یاد شما خواهیم بود.”

جستار کوتاهی در باب فرهنگ کبوترداری در ایران

به قلم: محسن صادقی.

کبوتر و کبوترداری از دیرباز جایگاه والایی در جامعه و فرهنگ ما داشته است؛ به طوری که اگر کمی با کنجکاوی و موشکافانه به عقبه‌ی آن در یکصد سال اخیر بنگریم نتایج جالبی به دست خواهیم آورد؛ که البته شرح آن خود نیازمند فرصتی مناسب و مطلبی جدای از این جستار کوتاه است. ولی شوربختانه اگر با نگاهی به دور از تعصب به آن بنگریم، در سال‌های اخیر همچون دیگر مسائل فرهنگی، در مورد کبوترداری هم جز پسرفت، اندوخته‌ای در دست نداریم.
پرسش و پاسخ زیر بریده‌ای است از مصاحبه‌ی آقای هری شانون (Harry Shannon) که با ۲۲ ساعت و ۵ دقیقه در سال ۱۹۹۵، رکورددار پرواز کبوتر تیپلر در دنیا هستند. بیایید اولین پرسشی که از آقای شانون شده و پاسخی که ایشان دادند را ببینیم:

– How long have you had pigeons and in particular Tipplers? Why Tipplers?

Harry Shannon: I started in my early teens. First competition was August 1950 with young birds in North Ireland. Tipplers flew 3 hours, 30 minutes.

در پرسش نخست و آغازینِ مصاحبه از ایشان پرسیده شده که چندوقت است که کبوتر دارید، به ویژه تیپلر و چرا تیپلر را انتخاب کردید؟
آقای شانون در پاسخ گفتند که از سال‌های آغازین نوجوانی پرورش کبوتر را آغاز کردند؛ و نکته‌ی جالب اینجاست که نخستین بار در سال ۱۹۵۰ در مسابقات تیپلر شرکت کردند و در آن مسابقه رکوردشان ۳ ساعت و ۳۰ دقیقه بوده است! سال ۱۹۵۰ یعنی دقیقاً چهل‌وپنج سال قبل از اینکه ایشان رکورد جهانی را ثبت کنند. ببینید نتیجه‌ی چهل‌وپنج سال کوشش و تلاش و رنج چه بوده و چه شده است.

کبوتران آقای هری شانون که در تاریخ ۱۹۹۵/۰۵/۲۱ رکورد جهانی مسابقات کبوتران تیپلر را با ۲۲ ساعت و ۵ دقیقه به ثبت رساندند.

ادامه‌ی خواندن… “جستار کوتاهی در باب فرهنگ کبوترداری در ایران”

مقدمه‌ای بر اصلاح و ارتقاء ژنتیکی‌ کبوتر

به قلم: مجید ز.

دوستان عزیز!

در باره‌ی طرز و نحوه‌‌ی تلفیق‌کردن و فواید و مضرات آن، چیزی که به نظر من نقش محوری در این کار دارد، شناخت دقیق از نژادهایی است که قرار است تلفیق بشوند. یعنی کسی اگر می‌خواهد تیپلر انگلیسی را برای مثال با کبوتر تهرانی تن کند، باید اول مشخصات ظاهری و خصوصیات اخلاقی و پرشی این حیوان را به‌خوبی بشناسد. من خیلی خوب می‌دانم که این کار جواب نمی‌دهد و چیزی از آب در می‌آید مثل شتر-گاو-پلنگ که نه ساعت پرواز تیپلر را می‌آورد، نه ظاهر و بلندپروازی و سو و  شعور کبوتر ایرانی را دارد. دوستان هم لابد به همین نتیجه در آینده خواهند رسید.
چیزی که در ایران به آن کم‌توجهی می‌شود (ما هم وقتی در ایران بودیم توجه نمی‌کردیم) تغذیه‌ی صحیح کبوتر است. در ژاپن با بهبود تغذیه، ظرف نیم قرن قد متوسط مردم را یازده سانتی‌متر بلندتر کردند. یعنی در این حد موضوع شناخت از تغذیه اهمیت دارد.
آن‌طور که از قرائن پیداست، تغذیه در ایران، هم‌چنان همان حالت سنتی خودش را دارد، هر چند بعضی با درک به‌روز از موضوع، در صدد بهبود آن برآمده‌اند. در گروها شرط این است که کبوتر در گرماگرم تیرماه، با خوردن فقط ارزن ساعت بیاورد! توجهی نمی‌شود که برای ساعت بالا، مکانیزم و متابولیسم بدن کبوتر به چه سوختی احتیاج دارد. توجه نمی‌شود که نوع تغذیه برای هر موجود زنده‌ای تعیین‌کننده است. بعضی‌ها حتا آب‌تنی کبوتر را قبل از مسابقه قدغن می‌کنند، انگار قرار است به حیوان شکنجه بدهند! انگشت پایش را می‌برند یا دماغش را برمی‌دارند که به‌اصطلاح نشان بگذارند، تو گویی این پرنده اسیر دست عده‌ای حیوان‌آزار است. دنیای کبوتربازی امروز، با مطالعات وسیع و کار شبانه‌روزی که روی آن می‌شود، دنیای این‌جور حرکات زننده نیست.
گرفتاری این‌جاست که بعضی از میدان‌داران و معرکه‌گردانان در وبلاگ‌های کبوتر، خود مبلغین جدی این‌جور حرکات هستند و حتا قطع‌کردن انگشت کبوتر را آموزش می‌دهند… که جای تاسف دارد!

ادامه‌ی خواندن… “مقدمه‌ای بر اصلاح و ارتقاء ژنتیکی‌ کبوتر”

۳۶ مرحله برای پراندن جوجه‌های جوان

برگردان به فارسی: حمید ضیا.

مقاله‌ی زیر نوشته‌ آقای E. W. MATTHEWS یکی‌ از بهترین و علمی‌‌ترین مقالاتی است که در  مورد جوجه‌پرانی نوشته شده. این مقاله در مورد کبوتر TIPPLER (منظور همان TIPPLER اروپایی است نه کبوتر‌های پاکستانی‌ یا هندی) نوشته شده. دلیل ترجمه این مقاله به فارسی این است که در آن نکات بسیار خوبی‌ را می‌توان یافت که به کار جوجه پران‌های ایرانی‌ بیاید. این مقاله به THIRTY-SIX STAGES FOR THE FLYING TIPPLER NOVICE معروف است. اکثر TIPPLER باز‌ها از آن استفاده می‌‎کنند. وقتی‌ شما این مقاله را بخوانید به تفاوت‌های این روش با جوجه‌بازی ایرانی‌ واقف خواهید شد. در اینجا باید یادآور شویم که بعضی‌ از این نکات، کاربردی برای کبوتر‌های ایرانی‌ ندارند و ما نیز به‌دلیل اینکه کبوتر TIPPLER نداریم از آن‌ها استفاده نمی‌کنیم.

۳۶ مرحله برای پراندن جوجه‌های جوان

۱- وقتی‌ که جوجه‌های شما ۵ هفته‌ای شدند باید آن‌ها را از والدین جدا کنید و در یک گنجه جداگانه نگهداری کنید.

۲- برای ۲-۳ روز اول آب و دان را در اختیارشان بگذارید تا اطمینان حاصل کنید حتماً آب و دان می‌‎خورند. 

۳- حالا باید بعد از ۲-۳ روز به آن‌ها دان داد و فقط آب را بعد از دان دادن در اختیارشان گذشت.

تعدادی از جوجه‌های آقای «هری شانون» رکورددار مسابقات تیپلر و یکی از مشهورترین و صاحب‌سبک‌ترین تیپلربازان دنیا

ادامه‌ی خواندن… “۳۶ مرحله برای پراندن جوجه‌های جوان”