به قلم: محسن صادقی.
کبوتر و کبوترداری از دیرباز جایگاه والایی در جامعه و فرهنگ ما داشته است؛ به طوری که اگر کمی با کنجکاوی و موشکافانه به عقبهی آن در یکصد سال اخیر بنگریم نتایج جالبی به دست خواهیم آورد؛ که البته شرح آن خود نیازمند فرصتی مناسب و مطلبی جدای از این جستار کوتاه است. ولی شوربختانه اگر با نگاهی به دور از تعصب به آن بنگریم، در سالهای اخیر همچون دیگر مسائل فرهنگی، در مورد کبوترداری هم جز پسرفت، اندوختهای در دست نداریم.
پرسش و پاسخ زیر بریدهای است از مصاحبهی آقای هری شانون (Harry Shannon) که با ۲۲ ساعت و ۵ دقیقه در سال ۱۹۹۵، رکورددار پرواز کبوتر تیپلر در دنیا هستند. بیایید اولین پرسشی که از آقای شانون شده و پاسخی که ایشان دادند را ببینیم:
– How long have you had pigeons and in particular Tipplers? Why Tipplers?
Harry Shannon: I started in my early teens. First competition was August 1950 with young birds in North Ireland. Tipplers flew 3 hours, 30 minutes.
در پرسش نخست و آغازینِ مصاحبه از ایشان پرسیده شده که چندوقت است که کبوتر دارید، به ویژه تیپلر و چرا تیپلر را انتخاب کردید؟
آقای شانون در پاسخ گفتند که از سالهای آغازین نوجوانی پرورش کبوتر را آغاز کردند؛ و نکتهی جالب اینجاست که نخستین بار در سال ۱۹۵۰ در مسابقات تیپلر شرکت کردند و در آن مسابقه رکوردشان ۳ ساعت و ۳۰ دقیقه بوده است! سال ۱۹۵۰ یعنی دقیقاً چهلوپنج سال قبل از اینکه ایشان رکورد جهانی را ثبت کنند. ببینید نتیجهی چهلوپنج سال کوشش و تلاش و رنج چه بوده و چه شده است.
حالا بگذارید دستاوردهای خودمان در سالهای اخیر را مرور کنیم، ببینیم اگر بنا بر این باشد که پاسخ این پرسش را یکایک ما بدهیم، چه چیزی برای گفتن داریم؟ عزیزان به اصطلاح استاد در ایران ما را از کجا به کجا رساندند؟! و یا درستتر اینکه «ما خودمان را از کجا به کجا رساندیم؟» غیر از این است که از کبوتر پشتپاک هفت و هشت ساعتی بیدروغ که در هر خانهای یافت میشد، رسیدهایم به کبوتر هفت و هشت ساعتی با دروغ و چند رگ و بیشناسنامه و الخ.
ولی چیزی که در این میان اندوهناک است این است که این تفاوت بین کبوترهای ایرانی و تیپلر نیست، چه بسا همانطور که دیدید آنها کبوتری به مراتب ضعیفتر از کبوتر ما داشتند اما با تلاش و پشتکار به این نقطه رسیدند. هرچند مایهی شرمساری است، اما باید گفت که این تفاوت تنها و تنها در فرهنگ و دانش جامعهی ماست. فرهنگی که امروزه در تمامی کنشهای اجتماعی با چالشی غریب روبهرو است و کبوترداری نیز از این گزند به دور نبوده. باری، اینکه کبوتر ایرانی در سالهای اخیر پیشرفتی نداشته روشن است، اما چیزی که هولناکتر از آن است این است که «کبوتر بلندپرواز ایرانی امروز با خطر انقراض روبهروست».
بسیار عالی بود.
درود، از توجه و مهربانی شما سپاسگزارم.
سلام از اطلاعات مفیدی که ارائه میدهید متشکرم و امیدوارم که مطالب علمی بیشتری منتشر بفرمایید
سلام دوست گرامی به چشم