به قلم: محسن صادقی.
کبوتر و کبوترداری از دیرباز جایگاه والایی در جامعه و فرهنگ ما داشته است؛ به طوری که اگر کمی با کنجکاوی و موشکافانه به عقبهی آن در یکصد سال اخیر بنگریم نتایج جالبی به دست خواهیم آورد؛ که البته شرح آن خود نیازمند فرصتی مناسب و مطلبی جدای از این جستار کوتاه است. ولی شوربختانه اگر با نگاهی به دور از تعصب به آن بنگریم، در سالهای اخیر همچون دیگر مسائل فرهنگی، در مورد کبوترداری هم جز پسرفت، اندوختهای در دست نداریم.
پرسش و پاسخ زیر بریدهای است از مصاحبهی آقای هری شانون (Harry Shannon) که با ۲۲ ساعت و ۵ دقیقه در سال ۱۹۹۵، رکورددار پرواز کبوتر تیپلر در دنیا هستند. بیایید اولین پرسشی که از آقای شانون شده و پاسخی که ایشان دادند را ببینیم:
– How long have you had pigeons and in particular Tipplers? Why Tipplers?
Harry Shannon: I started in my early teens. First competition was August 1950 with young birds in North Ireland. Tipplers flew 3 hours, 30 minutes.
در پرسش نخست و آغازینِ مصاحبه از ایشان پرسیده شده که چندوقت است که کبوتر دارید، به ویژه تیپلر و چرا تیپلر را انتخاب کردید؟
آقای شانون در پاسخ گفتند که از سالهای آغازین نوجوانی پرورش کبوتر را آغاز کردند؛ و نکتهی جالب اینجاست که نخستین بار در سال ۱۹۵۰ در مسابقات تیپلر شرکت کردند و در آن مسابقه رکوردشان ۳ ساعت و ۳۰ دقیقه بوده است! سال ۱۹۵۰ یعنی دقیقاً چهلوپنج سال قبل از اینکه ایشان رکورد جهانی را ثبت کنند. ببینید نتیجهی چهلوپنج سال کوشش و تلاش و رنج چه بوده و چه شده است.
ادامهی خواندن… “جستار کوتاهی در باب فرهنگ کبوترداری در ایران”
با توجه به منشاء یکسان زندگی تمامی موجودات که ریشهی مشترک داشته و در مسیر سیر تکامل متنوع گشتهاند و با توجه به اینکه تمام موجودات زنده دارای حق طبیعی هستند، هر حیوانی با سیستم عصبی، از حقوق ویژهای برخوردار است. قطعاً نقض قوانین و حتی بیخبری محض از این حقوق طبیعی، فجایع عظیمی نسبت به تخریب طبیعت انجام شده و همواره آدمیان به سمت ارتکاب به انواع خشونتها نسبت به حیوانات سوق داده میشوند. باید توجه داشت که همزیستی گونهها برای انسان نشانهای است تا حق زندگی کردن دیگر گونههای حیوانات را به رسمیت بشناسد. قطعاً احترام گذاشتن انسان به حیوانات، جدا از احترام گذاشتن انسانها به یکدیگر نخواهد بود.