به قلم: حمید ضیا.
ﻗﺒﻞ اﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﻻﺯﻡ میبینم ﺑﻪ ﺳﻪ ﻧﻜﺘﻪی ﻣﻬﻢ اشارهکنم. ﻧﻜﺘﻪ اﻭﻝ اینکه ﻣﺎ ﺩﺭ اﻳﻦ ﻣﺘﻦ ﺑﻪ ﻋﻤﻮﻣﻴﺎﺕ میپردازیم ﻧﻪ استثنائات. ازاینرو ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺩﺭ بعضی ﻛﺒﻮﺗﺮﻫﺎ استثنائاتی ﭘﻴﺪا شوند ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ ﻫﻤﺨﻮانی ﻧﺪاﺷﺘﻪ و ﻳﺎ ﻣﻐﺎﻳﺮﺕ ﺩاﺷﺘﻪ ﺑﺎشند. اﻳﻦ دقیقاً اشتباهی است که بعضی اﺯ ﻛﺒﻮﺗﺮﺩاﺭاﻥ ﻣﻮﻗﻊ اﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﺮﺗﻜﺐ میشوند و ﺁﻥ استثنائات ﺭا ﺳﺮﻟﻮﺣﻪ ﻗﺮاﺭ میدهند. ﻓﻘﻄ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻛﻪ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺧﻮبی داشتهاند ﻛﻪ ﻳﻚ ﻣﺸﺨﺼﻪ ﺧﺎﺹ ﺩاﺷﺘﻪ، اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭا ﺑﻪ ﻫﻤﻪی ﻛﺒﻮﺗﺮﻫﺎ ﺗﻌﻤﻴﻢ میدهند و ﺑﺮ اﺳﺎﺱ ﺁﻥ ﻛﺒﻮﺗﺮ اﻧﺘﺨﺎﺏ میکنند.
همانطور ﻛﻪ عنوان اﻳﻦ ﻣﺘﻦ ﻧﺸﺎﻥ میدهد ﻧﻜﺘﻪ ﺑﻌﺪی ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮی ﻛﺒﻮﺗﺮ بلندپرواز مدنظر اﺳﺖ ﻧﻪ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ ﺑﺎطنی. پرشی ﺑﻮﺩﻥ ﻳﻚ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ بستگی ﺩاﺭﺩ: ﻇﺎﻫﺮ و ﺫاﺕ. ﻣﺎ نمیتوانیم ﺫاﺕ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺭا ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ و ﺗﻨﻬﺎ ﺭاﻩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺫاﺕ، ﻣﺤﻚ ﺯﺩﻥ ﻛﺒﻮﺗﺮ اﺳﺖ. اﻣﺎ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮی ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ۲۵ ﻳﺎ ۳۰ ﺩﺭﺻﺪ ﻫﺪﻑ ما را ﺩﻧﺒﺎﻝ میکنند ﺭا میتوان ﺩﻳﺪ و ﺑﺮﺭسی ﻛﺮﺩ. بعضی اﻓﺮاﺩ ﻣﺪعی ﺩﺭﺻﺪ ﺑﺎﻻﺗﺮی اﺯ اﻳﻦ «ظاهرخوانی» ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﺎ ﻧﻪ آن را ﻛﺘﻤﺎﻥ ﻛﺮﺩﻩ و ﻧﻪ تائید میکنیم. ﻣﺜﺎﻝ همیشگی ﻣﺎ ﺩﺭ اﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺨﺺ ورزشکاری است ﻛﻪ ﺑﺪنی کاملاً آماده و ﻋﻀﻼنی ﺩاﺭﺩ اﻣﺎ ﻣﺎ نمیتوانیم ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﻛﻪ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ ﻗﺪﺭﺕ و ﺗﺤﻤﻞ سختی ﺩﻭﻳﺪﻥ ﻳﻚ ﺩﻭی ﻣﺎﺭاﺗﻦ و ﻳﺎ ﺣﻤﻞ ﻳﻚ ﻭﺯﻧﻪی ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺭا ﺩاﺭﺩ. اﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ اﻣﺮ بازمیگردد ﺑﻪ ﺫاﺕ و ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻔﺲ اﻭ. ﻧﻜﺘﻪی ﺁﺧﺮ این است ﻛﻪ ﻛﺒﻮﺗﺮﻫﺎی مورد بحث ﻣﺎ ﻛﺒﻮﺗﺮﻫﺎی ﭘﺮﻳﺪﻩ و ﺟﻮاﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﻧﻪ ﺟﺎﺧﻮاﺏ و ﭘﻴﺮ.
ﺣﺎﻝ بهصورت ﻋﻤﻮمی ﻳﻚ ﻛﺒﻮﺗﺮ بلندپرواز اﻳﺮانی ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ظاهریای ﺩاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟
- ﻗﺒﻞ اﺯ هر چیز ﺳﻼﻣﺖ اﻭ مدنظر اﺳﺖ. ﻳﻚ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺳﺎﻟﻢ ﭘﻒ نمیکند، ﻧﻮﻙ و پاهایش ﭘﺮﺧﻮﻥ و ﺩاﺭای ﭘﺮﻫﺎیی ﺗﻤﻴﺰ و شفاف اﺳﺖ.
- ﻫﻤﻮاﺭﻩ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺭا ﺭﻭی ﺯﻣﻴﻦ ﺻﺎﻑ ﺑﺮﺭسی ﻛﻨﻴﺪ ﻧﻪ ﺭﻭی نی و ﻳﺎ ﺟﻌﺒﻪ. ﭼﺮاﻛﻪ ﺩﺭ اﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺿﻌﻴﺖ طبیعیاش ﺭا ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ میگذارد. درحالیکه ﺭﻭی نی ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﻻﻳﻞ ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻮدﻥ نی، ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭا ﺧﻮﺏ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
- مسلماً ﻳﻚ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﭘﺮﻳﺪﻩ ﺑﺪنی ﻋﻀﻼنی ﺩاﺭﺩ. اﻳﻦ ﺑﺪﻥ ﻋﻀﻼنی ﺑﺎﻋﺚ میگردد ﻛﻪ ﻓﺮم و اﺳﺘﻴﻞ ﺧﺎصی ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ. اﻭﻟﻴﻦ ﭼﻴﺰی ﻛﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ میآید ﺳﻴﻨﻪی روبهجلو است. ﻋﻀﻼﺕ ﺳﻴﻨﻪ بهعنوان کمککننده ﺩﺭ ﭘﺮﻭاﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺏ و ﻗﻮی ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺳﻴﻨﻪی ﻗﻮی روبهجلو و ﺑﺎﻻﺳﺖ ﻛﻪ درنتیجهی اﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ، ﺑﺪﻥ خالتی اریب ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺩﻡ ﭘﻴﺪا میکند. یعنی اﻧﺘﻬﺎی ﺩﻡ ﺑﺎ ﺯﻣﻴﻦ ﺗﻤﺎﺱ ﻧﺎﻣﺤﺴﻮﺱ پیداکرده و ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ زمین قرار میگیرد. ﻓﺮاﺥ ﺑﻮﺩﻥ ﺳﻴﻨﻪ تأثیری ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﭘﺮﻭاﺯ ﻧﺪاﺭﺩ. ﺳﻴﻨﻪی ﻓﺮاﺥ ﻓﻘﻄ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻧﻮﻉ ﭘﺮﺵ ﺭا آرامتر ﻳﺎ اصطلاحاً نرمپر کند. سینههای جمعوجور عموماً ﺗﻴﺰ ﭘﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ به خاطر ﺳﻂﺢ ﺗﻤﺎﺱ ﻛﻤﺘﺮ آﻥ ﺑﺎ ﻫﻮا ﺩﺭ ﺣﻴﻦ ﭘﺮﻭاﺯ ﺑﺎﺷﺪ. بههرﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﻫﺮ دو صورت ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ سینهاش ﺭا ﺟﻠﻮ ﺑﺪﻫﺪ و ﺑﺎﻻ ﺑﻜﺸﺪ.
- ﺳﺮ و ﮔﺮﺩﻥ ﺑﺎﻳﺪ کمی ﻣﺘﻤﺎﻳﻞ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺳﺮ و ﮔﺮﺩﻥ ﺁﻭﻳﺰاﻥ و روبهجلو ﻧﺸﺎﻧﮕﺮ ﻋﻀﻼﺕ ﺿﻌﻴﻒ گردن اﺳﺖ. ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺩاﺭای ﻋﻀﻼتی ﻗﻮی ﺩﺭ اﻳﻦ ﻧﺎﺣﻴﻪ اﺳﺖ.
- ﺑﺎلهای ﻛﺒﻮﺗﺮ ﭘﺮﻳﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭی ﺩﻡ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻗﺮاﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ و ﺁﻭﻳﺰاﻥ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. اﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺩﺭ بعضی ﻛﺒﻮﺗﺮاﻥ ﻛﻪ بهطور ژنتیکی بالهایی ﺁﻭﻳﺰاﻥ ﺩاﺭﻧﺪ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ. ﻛﺒﻮﺗﺮی ﻛﻪ بالهای ﺿﻌﻴﻒ ﺩاﺭﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ آنها ﺭا آﻭﻳﺰاﻥ ﻧﮕﻪ نمیداﺭد ﻓﻘﻄ ﺩﺭ ﻣﻮاﺭﺩ خستگی (ﻧﻪ خستگی اﺯ ﭘﺮﺵ)؛ اﻣﺎ ﻛﺒﻮﺗﺮی ﻛﻪ ژنتیکی بالهایش ﺁﻭﻳﺰاﻥ اﺳﺖ مستثناﺳﺖ.
- ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺗﻔﻜﺮاﺕ سنتی قدیمی ﻛﺒﻮﺗﺮﻫﺎیی ﻛﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺳﺎﻋﺎﺕ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﺎﻻی ۱۲ ﺳﺎﻋﺖ ﺭا ﺑﻪراحتی ﺑﭙﺮﻧﺪ اﺳﺎﺳﺎً ﻛﺒﻮﺗﺮﻫﺎیی ریزنقش و ﻳﺎ ﻧﻬﺎﻳﺘﺎً ﻣﺘﻮﺳﻄ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻛﺒﻮﺗﺮﻫﺎی ﺩﺭﺷﺖ ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺑﺪﻥ عضلانیشان ﺗﻮاﻥ ﭘﺮﺵ ﺳﺎﻋﺎﺕ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺭا ﻧﺪاﺭﻧﺪ. بازهم ﻣﺜﺎﻝ اﻧﺴﺎﻥ بدنساز و دوندهی ﺩﻭی ﻣﺎﺭاﺗﻦ ﺭا ﻳﺎﺩﺁﻭﺭی میکنم. ﺩﻭﻧﺪﻩﻫﺎی ﺩﻭی ﻣﺎﺭاﺗﻦ ریزنقش و ﻋﻀﻼنی ﻫﺴﺘﻨﺪ.
- اﮔﺮ ﺑﻪ ﻛﺒﻮﺗﺮ اﺯ کنار ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪنی ﻣﺨﺮﻭطی ﺷﻜﻞ و ﻣﺘﻘﺎﺭﻥ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ اﺭﺗﻔﺎﻉ ﺁﻥ (اﺯ ﺯﻳﺮ ﺳﻴﻨﻪ ﺗﺎ ﺑﺎﻻی ﺑﺎلها) ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ. اﺻﻂﻼﺣﺎً ﻛﺖوﻛﻠﻔﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ، قلمی ﺑﺎﺷﺪ.
- ﭘﺎﻫﺎی عضلانی ﻗﻮی اﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﺨﺼﻪﻫﺎی ﻛﺒﻮﺗﺮﻫﺎی ﭘﺮﻳﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺁﻣﺪگی ﺭﻭی ﻗﺴﻤﺖ ﭘﺎیینی ﺭاﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ قابلرؤیت ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻪﻧﻮعی ﺗﻘﺮﻳﺒﺎً ﺩﺭ ﺭاﺳﺘﺎی ﺳﻴﻨﻪ ﻗﺮاﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺷﺒﻴﻪ ﭘﺎﻫﺎی ﻋﻘﺎﺏ. ﻛﺒﻮﺗﺮﻫﺎی ﺟﺎﺧﻮاﺏ ﻓﺎﻗﺪ اینگونه ﭘﺎﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
- ﭘﺮﻫﺎی ﻛﺒﻮﺗﺮ ﭘﺮﻳﺪﻩ ﺷﻔﺎﻑ، ﺑﺮاﻕ و ﻣﺮﺗﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﺮﻫﺎی اصلی بالها ﻣﻨﻆﻢ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻗﺮاﺭ میگیرند و فاصلهای ﺑﻴﻨﺸﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. وقتی ﺑﺎﻝ ﻛﺒﻮﺗﺮ را ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺯ میکنیم ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭﺿﻴﻌﺖ نهایتأ ﺩﻭ ﻳﺎ ﺳﻪ ﺗﻴﺰﻩ اول، ﺑﻴﻨﺸﺎﻥ ﻓﺎﺻﻠﻪ میافتد. تیزهها ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎی ﺩﻡ ﺑﺮﺳﻨﺪ و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻧﺒﺎﻳﺪ خیلی ﻛﻮﺗﺎﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻴﺰﻩﻫﺎی خیلی کوتاه ﻧﺸﺎﻧﮕﺮ ﻛﺒﻮﺗﺮﻫﺎی تیزپر و ﺗﻴﺰﻩﻫﺎی خیلی ﺑﻠﻨﺪ ﻧﺮﻡ ﭘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
- ﺩﻡ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺗﺐ و ﻛﺸﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. دمهای ﻛﻮﺗﺎﻩ اﺯ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﻛﺒﻮﺗﺮﻫﺎی ﺗﻴﭙﻠﺮ اﺳﺖ. ﺗﻌﺪاﺩ ﺩﻡ ۱۲ ﻋﺪﺩ اﺳﺖ. ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻥ آن ﺩاﻝ ﺑﺮ خوبی ﻧﻴﺴﺖ. ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺑﺎ ﺗﻌﺪاﺩ دمهای ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺭا ﺑﺎﻳﺪ کمی ﺑﺎ ﺷﻚ بررسی ﻛﺮﺩ. چراکه ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﭘﻴﺸﻴﻨﻪی ﺩﻡ ﭼﺘﺮی ﺩاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
- ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﮕﺎﻩ ﻳﻚ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﻳﺪ اﻋﻀﺎی ﺑﺪﻧﺶ ﺩﺭ ﺗﻨﺎﺳﺐ و ﻫﻤﺎهنگی ﻛﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ. هیچ عضوی نباید بیش از حد کوچک یا بزرگ باشد.
- در آخر ﺑﺎ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ تمامی اﻳﻦ ﻋﻀﻼﺕ ﺭا ﺑﺮﺭسی ﻛﺮﺩ. اﺳﺘﺨﻮاﻥ ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎﻣﺤﺴﻮﺱ قابللمس ﺑﺎﺷﺪ. اﮔﺮ تیغه کاردی ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻳﺎ ﺿﻌﻴﻒ اﺳﺖ. ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺧﻮﺏ و ﭘﺮﻳﺪﻩ بهراحتی ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺷﻤﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ نمیشود و ﻫﻤﻮاﺭﻩ ﺩﺭ ﺗﻜﺎﭘﻮ ﺑﺮای آزادی است. بالهایش ﻗﻮی اﺴﺖ و اﻳﻦ را میتوان بهراحتی ﺣﺲ ﻛﺮﺩ. ﻳﻚ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﭘﺮﻳﺪﻩ و ﺳﻼﻣﺖ حتی اﮔﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎ ﻓﺸﺎﺭ ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩ ﺧﻮﺩ ﺭا ﺑﺎﻻ میکشد و ﺭﻭی ﺯﻣﻴﻦ نمینشیند.
اﻣﻴﺪﻭاﺭﻡ ﻧﻜﺎﺕ ﺑﺎﻻ ﺑﺮای شما ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻋﺰﻳﺰ ﻛﺎﺭایی ﺩاﺷﺘﻪ باشند و شما ﺭا ﺩﺭ ﺭاﻩ اﻧﺘﺨﺎﺏ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎﺭی ﻛﻨﺪ. بازهم ﺗﻜﺮاﺭ میکنم اﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻇﺎﻫﺮی ﻛﺒﻮﺗﺮ و ﻧﻬﺎﻳﺘﺎً ۳۰ ﺩﺭﺻﺪ ﻛﺎﺭ اﺳﺖ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﭘﺮشی ﺁن کبوتری است ﻛﻪ ﻣﺎ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻳﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﭘﺮﺷﺶ ﺭا ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩاﻳﻢ. اﻳﻦ مطمئنترین ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻚ ﺯﺩﻥ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﭘﺮشی اﺳﺖ.
بسیار عالی بود ممنون
خواهش میکنم